Przejdź do treści
A     A     A

Historia


Pierwszymi środkami komunikacji zbiorowej w Lublinie, które pojawiły się już w drugiej połowie XIX w., były dorożki i omnibusy konne. W 1912 r. uruchomiono komunikację autobusową, którą obsługiwały 3 autobusy Benz - Hagenan będące własnością Lubelskiej Spółki Samochodowej. Komunikacji tej niestety daleko było do ideału – autobusy kursowały nieregularnie i psuły się bardzo często. Mimo tego stanowiły niemałą atrakcję dla mieszkańców miasta. W okresie tym planowano uruchomić w Lublinie linię tramwajową, jednakże wybuch I wojny św. przeszkodził w realizacji tego pomysłu, a także spowodował likwidację Lubelskiej Spółki Samochodowej. Po wojnie, dopiero w roku 1921, pojawiły się pierwsze pojazdy komunikacji miejskiej, które były własnością prywatną. Komunikacja ta nie spełniała jednak swojej roli w sposób zadowalający. Niewiele zmieniło się też po przejęciu obsługi przewozów pasażerskich przez Krajową Spółkę Akcyjną Budowy i Eksploatacji Samochodów. Od kiedy komunikacją miejską w Lublinie zajęła się spółka „Autopol”, po mieście poruszało się już 6 autobusów, które obsługiwały regularnie 2 linie. Jednakże warunki podróżowania tymi autobusami były nie do zaakceptowania. Dlatego też 1 stycznia 1929 r. Magistrat uruchomił przedsiębiorstwo Autobusy Miejskie m. Lublina. Datę tę traktuje się jako początek funkcjonowania właściwej komunikacji miejskiej w Lublinie. Początkowo uruchomiono 2 linie komunikacyjne: linię A: na trasie Dworzec – Koszary i B: Dworzec – Kalinowszczyzna. Obsługiwane były one przez autobusy o standardzie o wiele wyższym od pojazdów firmy „Autopol”. Problem stanowiła zbyt mała liczba autobusów czego konsekwencją była niezadowalająca częstotliwość ich kursowania i przepełnienie. Przedsiębiorstwo zadbało wówczas o reklamę poprzez uruchomienie specjalnego autobusu na trasie Brama Krakowska – Kino „Venus”, w którym po zakupieniu biletu autobusowego pasażer otrzymywał bezpłatny bilet do kina.
W następnych latach przedsiębiorstwo poszerzyło swoje usługi o uruchomienie kolejnych linii miejskich, a także połączeń z Kazimierzem i Piaskami oraz funkcjonującymi w okresie letnim i w dni wolne od pracy, linie do Dębówki i Niemiec. Sukcesywnie rósł też tabor przedsiębiorstwa – w 1938 r. przedsiębiorstwo dysponowało 12 autobusami marek: Chewrolet, Henschel, Skoda i Ursus.


Na przełomie lat 1938/1939 została wybudowana zajezdnia przy ul. Garbarskiej, która posiadała warunki do garażowania i obsługi 30 autobusów.
Wybuch II wojny św. spowodował praktycznie zawieszenie komunikacji miejskiej w Lublinie. W 1942 r. sprowadzono z Niemiec 4 autobusy Saurer, które obsługiwały początkowo dwie, a później jedną linię – jednakże głównie na potrzeby Niemców. W czasie działań wojennych zniszczeniu uległa zajezdnia przy ul. Garbarskiej. Ponownie organizację komunikacji miejskiej rozpoczęto w sierpniu 1944 r. Podstawą do odnowienia działalności komunikacyjnej było 6 samochodów ciężarowych marki Gaz oraz siedziba i garaże w budynkach przy ulicy Lipowej 4.
W tym czasie tabor przedsiębiorstwa stanowiły, oprócz wspomnianych samochodów Gaz, autobus marki Chevrolet, samochód osobowy Willys i motocykl Harley, zaś załogę - 16 osób (w tym 7 kierowców). 13 kwietnia 1946 r. uruchomiono pierwszą linię miejską na trasie Dworzec PKP – ul. Lipowa, którą następnie przedłużono do Koszar. W kolejnych miesiącach sukcesywnie zwiększano tabor - w 1948 r. funkcjonowało już 7 linii obsługiwanych przez 18 autobusów (przy średniej 7-9 pojazdów w ruchu). Wówczas Miejska Komunikacja Samochodowa posiadała oprócz wcześniej wspomnianych autobusów Chevrolet i Saurer także pojazdy marki Magirus, Bedford, Fordson i Bussing. W 1948 r. z usług przewozowych skorzystało ponad 5 mln pasażerów.

 Mając na uwadze rozwój przedsiębiorstwa i wzrastającą liczbę pasażerów, w 1947 r. przystąpiono do odbudowy zajezdni przy ul. Garbarskiej, którą oddano ponownie do użytku w roku 1949.
Kolejne lata przyniosły dwukrotną zmianę nazwy przedsiębiorstwa – w 1950 r. na Miejskie Zakłady Komunikacyjne, zaś w 1951 r. na Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne. Zły stan taboru, a także niska częstotliwość kursowania autobusów i wzrastająca liczba pasażerów stworzyły konieczność rozpoczęcia w 1952 r. budowy sieci trolejbusowej. Pierwszy trolejbus wyjechał na ulice Lublina 22 lipca 1953 r. 

Pierwsza linia trolejbusowa miała 7 km i obsługiwana była przez 8 trolejbusów radzieckich typu ITB. Jednakże ze względu na zły stan techniczny, częste naprawy i konserwacje, w ruchu znajdowały się przeciętnie tylko 3 sztuki.

Sytuacja poprawiła się nieco w 1955 r. kiedy MPK otrzymało 6 czeskich trolejbusów marki Skoda. Równocześnie tabor autobusowy powiększono o unowocześnione autobusy marki Ikarus. W 1954 r. zostają wprowadzone 2 pierwsze linie nocne. W kolejnych latach sukcesywnie wzrastał tabor przedsiębiorstwa – pojawiły się pierwsze benzynowe Stary. W 1955 r. łączna długość linii komunikacyjnych wynosiła 81 km. Wzrósł również wskaźnik pojazdów w ruchu – to wszystko nie zlikwidowało jednak problemu wzrastającego zatłoczenia w pojazdach MPK, spowodowanego stale rosnącą liczbą pasażerów (z usług komunikacji skorzystało wówczas ok. 17 mln osób). Mimo wzrastającej z roku na rok wielkości taboru warunki podróżowania komunikacją miejską były dalekie od ideału. Spowodowane to było wyeksploatowanym taborem, do którego brak było części zamiennych, ograniczoną wielkością i wyposażeniem zaplecza technicznego, a także wysoką wadliwością nowych pojazdów. Próbowano ratować sytuację poprzez nową organizację pracy np. wprowadzenie trójzmianowego systemu pracy. W 1957 r. rozpoczęto budowę nowoczesnej jak na ówczesne czasy zajezdni autobusowo – trolejbusowej zaplanowanej na 100 pojazdów w dzielnicy Helenów. W styczniu 1960 r. oddano do użytku pierwszą halę w tym obiekcie, zaś całość inwestycji zakończono wiosną 1963 r. W 1964 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne obsługiwało już 13 linii autobusowych i 10 trolejbusowych, a co za tym idzie tabor przedsiębiorstwa ulegał stopniowemu odnowieniu i powiększeniu. Stale rosła też wielkość zatrudnienia w przedsiębiorstwie – problemem był jednak brak wykwalifikowanych robotników. Sytuację poprawiło nieco przejęcie przez MPK Zasadniczej Szkoły Zawodowej dla Pracujących z siedzibą w Celejowie. W 1967 r. w autobusach, a w 1968 r. w trolejbusach, zlikwidowano stanowiska konduktorskie. Utworzono zaś nowe etaty tzw. obserwatorów, których zadaniem była m.in. kontrola regularności kursowania pojazdów i kontrolowanie pasażerów pod względem posiadania ważnych biletów komunikacji miejskiej. Rok 1969 był obfity w zmiany układu komunikacyjnego w Lublinie – istniało wtedy 20 linii autobusowych i 15 trolejbusowych. Łącznie z usług przedsiębiorstwa skorzystało wówczas ponad 77 mln pasażerów. Wciąż nierozwiązanym problemem było zatłoczenie pojazdów komunikacji miejskiej szczególnie w tzw. godzinach szczytu przewozowego. W roku 1970 MPK przedłożyło do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej MRN wniosek o zróżnicowany czas rozpoczęcia pracy w poszczególnych zakładach pracy na terenie miasta, co pozwoliłoby na zmniejszenie przepełnienia w pojazdach MPK.  Ze względu na brak dostaw taboru trolejbusowego sukcesywnie zaczęła się zmniejszać trakcja elektryczna. Na miejsce zlikwidowanych linii trolejbusowych wprowadzono autobusy. W styczniu 1970 r. zorganizowano w przedsiębiorstwie Ośrodek Szkolenia Kierowców. W latach 1971, 1972, 1973 Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne znalazło się w ścisłej czołówce przedsiębiorstw komunikacyjnych w Polsce zajmując kolejno III, II i I miejsce w międzyzakładowym współzawodnictwie przedsiębiorstw komunikacji miejskiej w kraju. W 1972 r. istniejąca przy MPK Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla Pracujących została przeniesiona z Celejowa do budynku szkoły podstawowej w Piotrkowie. W 1973 r. w Lublinie wprowadzono nowy układ komunikacyjny, który przewidywał jak najwięcej połączeń bezpośrednich z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie, likwidację promieniowego układu linii komunikacyjnych a wprowadzenie średnicowego, a także zwiększenie częstotliwości kursowania pojazdów w godzinach szczytu. W dalszym ciągu ze względu na brak dostaw trolejbusów zastępowano trakcję trolejbusową autobusami – proporcje linii autobusowych do trolejbusowych wynosiły wówczas 34:9.

Do głównych inwestycji zrealizowanych w tym roku zaliczyć można modernizację stacji prostownikowej przy ul. Szczerbowskiego, adaptację terenu przy ul. Młyńskiej na tymczasową zajezdnię oraz modernizację Zajezdni Helenów. W dniach 13–15 września 1974 r., Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Lublinie pełniło funkcję gospodarza XV Krajowego Zjazdu Komunikacji Miejskiej. W programie obok referatów, obrad i dyskusji przewidziano także wieczorek koleżeński i wycieczki dla uczestników zjazdu.
Po raz kolejny, tym razem 1 września 1974 r., Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla Pracujących przy MPK zmieniła swą siedzibę – tym razem została przeniesiona do budynku Szkoły Podstawowej nr 1 w Lublinie przy ul. Kunickiego. W 1975 r. uruchomiono trakcję mikrobusową na zasadach komunikacji pospiesznej. Początkowo uruchomiono 4 linie komunikacyjne, obsługiwane przez 20 mikrobusów „Nysa”. Sprzedaż biletów prowadzona była przez kierowców, kasowanie odbywało się zaś w zainstalowanych w pojazdach kasownikach. W październiku 1975 r. MPK otrzymało 3 pierwsze trolejbusy produkcji radzieckiej, które stanowiły początek realizacji kontraktu na dostawy tych pojazdów. W tym samym roku Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne otrzymało 10 samochodów osobowych Polski Fiat 125 w celu zorganizowania trakcji taksówkowej. W roku 1976 tabor MPK powiększył się o 59 Autosanów, 7 Jelczy, 9 trolejbusów „ZIU” oraz 29 taksówek. Pozwoliło to na wydłużenie istniejących linii komunikacyjnych oraz uruchomienie nowych także pospiesznych linii. W okresie letnim zorganizowano tzw. zielone linie do Dąbrowy. Mimo tego biorąc pod uwagę postępujący rozwój miasta i wzrost liczby jego mieszkańców, stale odczuwalny był niedobór środków komunikacji w Lublinie. Ponadto dostawy taboru pogorszyły sytuację zaplecza technicznego przedsiębiorstwa, pogłębiły się trudności z parkowaniem pojazdów. Konieczne więc stało się uruchomienie nowej stacji obsługi dla mikrobusów i taksówek przy ul. Młyńskiej 7.
W lipcu 1976 r. utworzono Zakład Komunikacji Miejskiej w Kraśniku będący filią MPK w Lublinie. Na początek przekazano z lubelskiego zakładu 37 autobusów marki „San”, co pozwoliło na uruchomienie 10 linii komunikacyjnych o łącznej długości 131 km. W tym samym roku funkcjonująca przy MPK Zasadnicza Szkoła Zawodowa dla pracujących otrzymuje samodzielny budynek w Głusku. Lepsze warunki lokalowe umożliwiły rozszerzenie profilu szkoły o inne specjalności. Obok istniejącej specjalności kierowcy - mechanika, pojawiły się nowe tj. blacharz samochodowy i elektromechanik samochodowy. W 1976 r. powołane zostało również Średnie Studium Zawodowe dla Pracujących. Podnosili tu swoje kwalifikacje pracownicy MPK w klasach o specjalnościach: samochody i ciągniki oraz eksploatacja i przewozy w komunikacji miejskiej. W roku 1977 tabor MPK w Lublinie powiększył się o nowe pojazdy tj. 25 szt. Jelczy, 5 szt. Jelczy przegubowych, 27 szt. Autosanów, 14 trolejbusów „ZIU” i 20 taksówek „Wołga”. Po dwóch latach od wprowadzenia komunikacji mikrobusowej w Lublinie podjęto decyzję o jej likwidacji. Argumentowano to stale zmniejszającą się liczbą pasażerów w tych pojazdach na skutek zwiększenia ilości pojazdów na „zwykłych” liniach autobusowych.

W marcu tego roku kasy biletowe z ul. Lubartowskiej zostały przeniesione do nowej siedziby przy al. Świerczewskiego.
Kolejne lata przynosiły dalszy wzrost stanu taboru MPK – w 1978 r. przedsiębiorstwo otrzymało m.in. 15 sztuk nowoczesnych jak na ówczesne warunki autobusów Berliet, w których łącznie znajduje się 110 miejsc siedzących i stojących. Pojazdy te obsługiwały początkowo jedynie nowouruchomioną linię pospieszną łączącą Zadębie i Węglin oraz służyły do szkolenia załogi MPK. Poza tym kolejnych 6 trolejbusów produkcji radzieckiej zasiliło tabor naszego przedsiębiorstwa. W roku tym wprowadzono również system radio–taxi we wszystkich taksówkach należących do MPK, co wymagało wyposażenia tych wozów w radiotelefony.
W wyniku konkursu na „ Wzorowego kierowcę MPK” zorganizowanego wspólnie przez MPK i „Sztandar Ludu”, pasażerowie w drodze głosowania wybrali 3 kierowców, wieloletnich pracowników MPK: Mariana Bojanowskiego, Jana Myszę i Lesława Wala, którzy poza doskonałymi umiejętnościami prowadzenia pojazdów cechowali się wysoką kulturą osobistą. O tytuł najlepszego kierowcy walczyli również kierowcy przedsiębiorstw komunikacyjnych w regionie w konkursie ogłoszonym przez Wojewódzkie Zjednoczenie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Lublinie. W konkurencji tej najlepszy okazał się Ryszard Kukałowicz z lubelskiego MPK. We wrześniu 1978 r. lubelskie MPK było gospodarzem posiedzenia Komisji Taboru i Zaplecza Autobusowego działającej przy Instytucie Kształtowania środowiska w Warszawie. Dyskutowano o bieżących kłopotach przedsiębiorstw komunikacyjnych – m.in. stałym braku części zamiennych itp.

W tym samym mniej więcej czasie na ulicach Lublina pojawiły się pierwsze nowe przystanki. Nowe dzielnice mieszkaniowe, np. Czechów, otrzymują nowe połączenia komunikacyjne. 13 grudnia 1978 r. uruchomiono Rozgłośnię Zakładową. Rok 1979 to rok jubileuszu 50-lecia komunikacji miejskiej w Lublinie. MPK dysponowało wówczas 352 autobusami i 54 trolejbusami; średnio dziennie przewoziły one ok. 500 tys. pasażerów. W przedsiębiorstwie zatrudnionych było blisko 2000 osób. Był to rok, w którym wielkość taboru nie powiększyła się, a wręcz przeciwnie – wiele wyeksploatowanych pojazdów poddano kasacji, zaś dostawy nowych były o wiele niższe od planowanych. W czerwcu 1979 r. pojawiły się bilety dwuprzejazdowe. Ze względu na ciągły rozwój motoryzacji i wzrastającą liczbę mieszkańców w 1980 r. poważny problem stanowiło duże natężenie ruchu na ulicach Lublina. Dodatkowo niebezpieczeństwo walących się kamienic przy Krakowskim Przedmieściu wymusiło ograniczenie ruchu kołowego na tym terenie, a co za tym idzie zmianę tras linii MPK. Poza tym zbyt mała w stosunku do potrzeb ilość pojazdów komunikacji miejskiej zwłaszcza w godzinach szczytu komunikacyjnego, powodowała nadmierne ich zatłoczenie. Próbę usprawnienia komunikacji podjęto m.in. poprzez wytypowanie przez komisję zakładów pracy, szkół i instytucji w których należałoby zmienić godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy. Zrealizowane dostawy taboru dla MPK były niższe od zaplanowanych – jedynie dostawy trolejbusów wykonano zgodnie z planem. Nie polepszyło to jednak zbytnio komunikacji w mieście. Powodem była niedostosowana na taką ilość pojazdów istniejąca wówczas trakcja trolejbusowa oraz brak kierowców. Na nowo odżyła koncepcja stworzenia trakcji tramwajowej w Lublinie. Wykonano rozpoznanie geotechniczne, przebadano właściwości toru i podtorza, a także przygotowano studium konstrukcji inżynierskich (ewentualne estakady, tunele).

W lipcu 1980 r. oddano do eksploatacji nową halę obsługi dla autobusów „Berliet” przy ul. Nałęczowskiej. Zakończono też rozbudowę podstacji przy ul. Garbarskiej, a także rozpoczęto budowę nowej zajezdni autobusowej na Majdanie Tatarskim. Wtedy też w związku z postępującym kryzysem gospodarczym i społeczno-politycznym w całej Polsce rozpoczęły się demonstracje i strajki. Lubelskie MPK po raz pierwszy strajkowało 18 lipca. Doszło do całkowitego wstrzymania komunikacji w mieście. W pierwszych dniach września 1980 r. na terenie naszego przedsiębiorstwa utworzył się Tymczasowy Komitet Założycielski Niezależnych Samorządnych Związków Zawodowych. W związku ze stale występującą dewaluacją złotówki, postępującą inflacją i brakiem podstawowych artykułów żywnościowych i przemysłowych, pracownicy MPK zgłosili postulaty i wnioski do realizacji. Dotyczyły one poprawy warunków socjalnych pracy, zwiększenia płacy oraz umożliwienia swobodnego działania Niezależnym Samorządnym Związkom Zawodowym. W 1981 r. ze względu na deficytowość zlikwidowano działającą w ramaach MPK komunikację taksówkową. Przez 5 lat swojego istnienia koszty jej funkcjonowania były wyższe od wpływów. Większość spośród posiadanych przez MPK taksówek miało przebieg większy niż 200 tys. km, więc zgodnie z obowiązującymi przepisami nie powinny być eksploatowane. Brak też było dostaw nowych samochodów. Innym poważnym problemem MPK na początku lat 80- tych była zbyt ciasna zajezdnia. W 1981 r. trwała już co prawda budowa zajezdni na Majdanie Tatarskim jednakże z braku miejsca podjęto decyzję o tymczasowym parkowaniu części trolejbusów wzdłuż ul. Mełgiewskiej. Krytyczna sytuacja związana z brakiem wszelkiego rodzaju części zamiennych do autobusów, w szczególności zaś akumulatorów i opon, spowodowała zmniejszenie obsady na niektórych liniach autobusowych, skrócenie tras innych lub też całkowite ich zawieszenie. Sytuację pogorszyła ponadto likwidacja stosunkowo jeszcze nowych autobusów „Berliet” ze względu na odkrytą wadę konstrukcyjną. W następnym 1982 r. Lublin otrzymał nowe autobusy – przegubowe Ikarusy. Okazały się one bardzo pojemne i w porównaniu z Berlietami bardziej wytrzymałe. Pojawiły się jednak pewne problemy – autobusy te z racji swojej długości nie były w stanie pokonać pewnych ostrych zakrętów – nie nadawały się więc do obsługi niektórych linii. W kwietniu 1982 r. Prezydent Miasta Lublin jako organ założycielski zatwierdził statut MPK w Lublinie. Dokument ten określał relacje prawne między przedsiębiorstwem a otoczeniem oraz kompetencje organów przedsiębiorstwa i wzajemne relacje między nimi. W porównaniu zaś z poprzednimi unormowaniami organy przedsiębiorstwa uzyskały większą samodzielność. W czerwcu zaś wprowadzony został regulamin organizacyjny przedsiębiorstwa. W czerwcu 1982 r. na spotkaniu przedstawicieli 6 przedsiębiorstw komunikacyjnych w kraju (w tym lubelskiego MPK) utworzono Zrzeszenie Przedsiębiorstw Komunikacji Miejskiej w Kraju. Zrzeszenie to powstało w celu współpracy przedsiębiorstw miejskiej komunikacji publicznej, reprezentowania wspólnych interesów przedsiębiorstw oraz wykonywania usług na rzecz członków zrzeszenia. Po raz kolejny odżyła koncepcja komunikacji tramwajowej w Lublinie. Firma „Metroprojekt” przedstawiła opracowane przez siebie 4 warianty układu linii tramwajowych oparte na założeniach perspektywicznego planu rozwoju przestrzennego miasta. „Problem budowy komunikacji szynowej na obszarze Lubelskiego Zespołu Miejskiego” był głównym tematem na zorganizowanej w dniach 11-12 maja 1982 r. w Lublinie ogólnokrajowej konferencji naukowo-technicznej. W roku 1982 r. istniejąca przy MPK szkoła zawodowa po raz kolejny zmieniła swoją siedzibę. Tym razem z Głuska została przeniesiona do budynku Szkoły Podstawowej w Jastkowie. Z dniem 1 września 1983 r. powołane zostało Technikum Samochodowe, a szkoła otrzymała nazwę Zespołu Szkół Samochodowych MPK w Lublinie z siedzibą w Jastkowie. Wówczas w jej skład wchodziły trzy szkoły: Zasadnicza Szkoła Zawodowa, Średnie Studium Zawodowe i Technikum Samochodowe.
Stale istniejący problem braku miejsc postojowych dla pojazdów MPK złagodziło nieco przejęcie przez MPK w 1983 r. terenu po starej cegielni wzdłuż ul. Nałęczowskiej. W styczniu tego samego roku prezydent miasta Lublina wyraził zgodę na reaktywowanie Samorządu Załogi MPK zawieszonego w momencie wprowadzenia stanu wojennego, w marcu zaś wpisano do rejestru związków zawodowych Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Pracowników Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Lublina. W 1984 r. z ulic Lublina wycofane zostały ostatnie autobusy Jelcz i Autosan. W eksploatacji pozostały tylko Berliety i Ikarusy. Przekazano również do użytku pierwszą część nowej zajezdni na Majdanie Tatarskim. Przygotowano tam place postojowe dla 300 autobusów, stację paliw, lakiernię, halę obsług codziennych, stację diagnostyczną, magazyny i zaplecze socjalne.
15 grudnia 1985 r. w nowej zajezdni na Majdanie Tatarskim oddano do użytku halę napraw głównych ze stanowiskami naprawczymi, blacharskimi, nauki zawodu i częścią socjalną dla zatrudnionej załogi – wtedy też nastąpiła uroczysta przeprowadzka Zakładu Komunikacji Autobusowej Nr 2 do nowej zajezdni. Całkowite zakończenie budowy zajezdni na Majdanie Tatarskim nastąpiło w 1986 r. 1 lutego 1987 r. utworzone zostało Biuro Budowy Lubelskiego Tramwaju Szybkiego w celu przygotowania dokumentacji technicznej i prowadzenia działalności organizacyjnej nowej inwestycji – Lubelskiego Tramwaju Szybkiego. Co roku wzrastały koszty utrzymania przedsiębiorstwa – co związane było z szybko postępującym wzrostem cen materiałów i części zamiennych. W 1989 r. brakowało ponad 100 kierowców, aby można było wykorzystać w pełni posiadany tabor MPK. Spowodowane to było niskimi zarobkami jakie przedsiębiorstwo mogło zaoferować swoim pracownikom. Dotacje budżetowe tylko w niewielkim procencie pokrywały istniejące potrzeby. Niewiele zmieniły też wprowadzane trzykrotnie w ciągu roku - w kwietniu, sierpniu i listopadzie - podwyżki cen biletów. Wpływy z biletów pokryły tylko w jednej trzeciej koszty działalności przedsiębiorstwa. W okresie tym MPK wprowadziło własny system sprzedaży biletów – można je było kupić już nie tylko w kioskach „RUCHU”, ale także w niektórych pojazdach MPK, sklepach i u indywidualnych sprzedawców. Ze względu na trudności finansowe MPK zlikwidowało od 1 października linie nocne oraz niektóre podmiejskie, inne zaś zostały skrócone. Zlikwidowano też kilka przystanków na terenie miasta. Z początkiem 1990 r. wyodrębnił się jako samodzielna jednostka Zakład Komunikacji Miejskiej w Kraśniku. 1 stycznia 1991 r. Zespół Szkół Samochodowych w Jastkowie został przekazany pod Zarząd Kuratorium Oświaty i Wychowania. W sierpniu tego roku Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Lublinie przestało funkcjonować jako przedsiębiorstwo państwowe i na mocy Uchwały Zarządu Miasta Lublin z dniem 1 września 1991 r., zaczęło działalność jako Zakład Budżetowy. W 1992 r. lubelskie MPK jako pierwsze w Polsce wprowadziło system biletów okresowych. Od tego momentu pasażerowie mogli zakupić bilet okresowy na jedną lub wszystkie linie ważny przez kolejne 7, 10, 15, 30 i 90 dni. Dwa lata później, tj. w lipcu 1994 r., wprowadzono system biletów jednorazowych czasowych. Pasażer w zależności od długości trasy jaką ma do pokonania, a co za tym idzie w zależności od czasu potrzebnego na przejazd, kasował bilet 10-cio, 20-to lub 60-minutowy. W kwietniu 1994 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne rozszerzyło swoją działalność o świadczenie usług przewozowych dla osób niepełnosprawnych specjalnie do tego celu przystosowanymi mikrobusami. W tym samym roku w związku z remontem głównej ulicy Lublina – Krakowskiego Przedmieścia – zlikwidowana została funkcjonująca tam trakcja trolejbusowa.
W 1995 r. pojawiły się w Lublinie pierwsze autobusy niskopodłogowe – najpierw 4 Jelcze M121, nieco później Neoplany. W roku 1998 Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne obsługiwało 43 linie autobusowe (i 5 podmiejskich) oraz 9 linii trolejbusowych.  3 października 1998 r. nastąpiło uroczyste wprowadzenie do ruchu trzech nowoczesnych trolejbusów skonstruowanych w MPK na bazie nadwozia Jelcza. Ponadto, poza taborem przeznaczonym do codziennej obsługi komunikacji miejskiej, przedsiębiorstwo posiada też pojazdy do przewozu osób niepełnosprawnych. Są to mikrobusy marki Volkswagen, które przystosowane są do transportu trzech osób na wózkach inwalidzkich oraz dwóch osób towarzyszących. Wyposażone są one w specjalne windy do załadunku wózków inwalidzkich wraz z siedzącymi na nich osobami.

1 stycznia 1998 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne w Lublinie z Zakładu Budżetowego przekształciło się w Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Fakt ten pociągnął za sobą szereg zmian w zarządzaniu, strukturze organizacyjnej i działalności firmy. Nowa sytuacja prawno-ekonomiczna zmusiła do poszukiwania nowych rozwiązań, dzięki czemu możliwe jest zaspokojenie wciąż rosnących potrzeb mieszkańców Lublina na sprawnie funkcjonującą komunikację miejską. W skali miesiąca z usług MPK korzysta 10 mln pasażerów.
W odróżnieniu do innych polskich miast, w których likwidowano trakcje trolejbusowe, Lublin postawił na ekologię. Sukcesywnie, choć powoli, rozbudowywana jest sieć komunikacji trolejbusowej – 31 sierpnia 2000 r. oddano do użytkowania kolejny odcinek trakcji trolejbusowej i pętlę trolejbusową przy ul. Chodźki. W sierpniu 2001 r. na ulice Lublina wyjechał pierwszy trolejbus JELCZ EKO-BUS M121E skonstruowany w warsztatach MPK na bazie nadwozia JELCZ M121. Jest to niskopodłogowy, energooszczędny trolejbus, w którym dzięki zastosowaniu układu elektronicznego sterującego silnikiem uzyskuje się 30-procentowy odzysk energii. Najnowsze trolejbusy produkowane w MPK mają nowoczesny układ sterujący, co znacznie podnosi komfort usług, zaoszczędza zużywanie energii.  

MPK Lublin Sp z o.o. prowadzi również szereg działalności związanych z branżą motoryzacyjną. W lutym 2000 r. na terenie zajezdni trolejbusowej przy ul. Nałęczowskiej rozpoczęła swoją działalność Okręgowa Stacja Kontroli Pojazdów, świadcząca pełny zakres usług diagnostycznych dla wszystkich rodzajów pojazdów. Nieco później uruchomiono punkt wymiany olejów oraz serwis opon do wszystkich rodzajów pojazdów. Widać więc wyraźnie, że pomimo obiektywnych trudności jakie obecnie napotyka cała gospodarka w Polsce, MPK Lublin Sp z o.o. stale rozszerza swoją ofertę i dba o wysoki poziom swoich usług.

Dowodem na to są zakupy nowego taboru. W kwietniu 2008 r. do Lublina trafił niskopodłogowy trolejbus Solaris Trollino 12 zakupiony w ramach projektu współfinansowanego przez Unię Europejską z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego. Z kolei latem 2008 r. tabor autobusowy wzbogacił się o 20 nowych Solarisów Urbino 12. Na kolejne zakupy nie trzeba było długo czekać, 30 wozów – tym razem Mercedesów Conecto – przyjechało do Lublina w lipcu i wrześniu 2009 r.
Zmianie uległa także sytuacja Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego, które wraz z podpisaniem 10-letniej umowy na świadczenie usług komunikacji miejskiej z gminą Lublin, od 1 grudnia 2009 r. stało się jednym z przewoźników. Umowa wyraźnie oddzieliła funkcję przewoźnika od organizatora transportu miejskiego, którym stał się Zarząd Transportu Miejskiego. Zmieniły się również zasady finansowania MPK. W związku z tym, że dochody ze sprzedaży biletów komunikacji miejskiej trafiają bezpośrednio do budżetu gminy, spółka nie otrzymuje już dofinansowania z gminy Lublin. Źródłem przychodów jest wynagrodzenie za wykonane przewozy na liniach w komunikacji autobusowej i trolejbusowej oraz za usługi wspomagające.

Rok 2011 to dla Miejskiego Przedsiębiorstwa Komunikacyjnego w Lublinie wielki przełom, jeśli chodzi o zakup trolejbusów i autobusów. Było to możliwe dzięki unijnym dotacjom, jakie otrzymało zarówno MPK jak i Zarząd Transportu Miejskiego w Lublinie.
Fot. Wojciech TurżańskiW kwietniu, maju i czerwcu na ulicach Lublina pojawiło się 15 trolejbusów Solaris Trollino 12. Zakup był możliwy dzięki funduszom z Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego 2007-2013. MPK w Lublinie pozyskało na ten cel z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego ponad 26 mln zł.
Dodatkowo w ramach projektu w czerwcu ruszyły prace przy modernizacji trzech podstacji zasilających trakcję trolejbusową przy ulicach: Garbarskiej, Kraśnickiej i Szczerbowskiego. W ramach modernizacji podstacji wymieniane są stare wyeksploatowane urządzenia na nowe oraz dodatkowo w ramach rozbudowy podstacji przy ul. Szczerbowskiego powstaje Centrum Sterowania Podstacjami - tzw. Centralna Dyspozytornia Mocy. Fundusze na ten cel pochodzą również z funduszy unijnych.

      


W lipcu, sierpniu i we wrześniu 2011 r. do taboru MPK Lublin dołączają z kolei autobusy marki Autosan oraz przegubowe Mercedesy Citaro. Pojazdy zostały przekazane miejskiemu przewoźnikowi przez Zarząd Transportu Miejskiego. Autobusy zakupiono w ramach projektu unijnego pn. „Zintegrowany System Miejskiego Transportu Publicznego w Lublinie”. Docelowo w taborze będą 53 szt. Autosanów i 27 Mercedesów Citaro. Wszystkie autobusy wyposażone zostały w klimatyzację przestrzeni pasażerskiej.


      

Wreszcie w lutym i marcu 2012 r. do Lublina dociera kolejna piętnastka trolejbusów marki Solaris Trollino 12 kupionych dzięki unijnej dotacji. Tym samym w toborze trolejbusowym dokonuje się wielka rewolucja. Większość pojazdów to nowe, niskopodłogowe trolejbusy wyposażone m.in. w biletomaty, monitoring i głosową zapowiedź przystanków. 

Koniec roku 2012 to kolejne zmiany w taborze MPK Lublin. W grudniu dołącza 20 sztuk 9-metrowych autobusów marki Autosan. Miniautobusy nie były dotychczas użytkowane w Lublinie. Pojazdy zostały przekazane miejskiemu przewoźnikowi przez Zarząd Transportu Miejskiego. Autobusy zakupiono w ramach projektu unijnego pn. „Zintegrowany System Miejskiego Transportu Publicznego w Lublinie”. Wszystkie autobusy są niskopodłogowe, wyposażone w klimatyzację przestrzeni pasażerskiej, monitoring oraz automaty do sprzedaży biletów. 


 

    Rok 2013 to dla MPK Lublin zastrzyk w postaci nowych trolejbusów. We wrześniu 2013 r. na ulice Lublina wyjechały pierwsze trolejbusy marki Solaris z dodatkowym napędem silnikowym. Firma Solaris Bus&Coach dostarczyła wozy wyposażone w układ jazdy autonomicznej w postaci silnika spalinowego. Alternatywny napęd pozwola na kierowanie trolejbusów odcinkami gdzie nie ma trakcji. Trolejbusy są niskopodłogowe, o długości 12 metrów, wyposażone w klimatyzacją przestrzeni pasażerskiej oraz monitoring. Dodatkowo posiadają automaty do sprzedaży biletów, a na siedzeniach umieszczona jest dedykowana tapicerka zawierająca wzór miejski. Łącznie do Lublina trafi 70 nowych trolejbusów. Firma Solaris dostarczy łącznie 20 trolejbusów Trollino 12M. Miasto zakupiło również 38 Ursusów T70116 oraz 12 trolejbusów przegubowych. Zakup taboru jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007 - 2013, Działanie: III.1 Systemy miejskiego transportu zbiorowego.

Od 1 września 2013 r. zaczęły obowiązywać w Lublinie przystanki „na żądanie”. Status ten otrzymały całe zespoły przystankowe, tj. przystanki „tam i z powrotem”, zlokalizowane z reguły naprzeciwko siebie - łącznie 125 przystanków. Status przystanków „na żądanie” otrzymały głównie przystanki zlokalizowane poza terenem Gminy Lublin, na których ok. 50% lub więcej zatrzymań autobusów następował bez wymiany pasażerów.

2 października 2013 r. ruszyło nowe połączenie Lublin - Świdnik. Wybrane kursy linii nr 55 zostały skierowane do Świdnika.

6 grudnia 2013 r. na ulice Lublina wyjechały pierwsze pojazdy MPK Lublin z wyklejonym herbem Lublina. Umieszczenie herbu na pojazdach komunikacji miejskiej było odpowiedzią na wnioski różnych środowisk, w tym również Rad Dzielnic jak i samych mieszkańców Lublina. Lubelski koziołek widniał już wcześniej na pojazdach lubelskiego MPK, został jednak zastąpiony przez logo „Lublin miasto inspiracji”.

W grudniu 2013 r. wyjechały na ulice Lublina pierwsze trolejbusy marki Ursus. Wozy posiadają dodatkowy napęd w postaci baterii akumulatorów, co umożliwia im pokonywania 5-km odcinków tras niewyposażonych w trakcję trolejbusową. Ponadto są to pojazdy niskopodłogowe, o długości 12-metrów, wyposażone w klimatyzacją przestrzeni pasażerskiej oraz monitoring. Dodatkowo posiadają automaty do sprzedaży biletów, a na siedzeniach umieszczona jest dedykowana tapicerka zawierająca wzór miejski. Konsorcjum polsko-ukraińskie dostarczy łącznie 38 trolejbusów, zakup taboru jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007 – 2013, Działanie: III.1 Systemy miejskiego transportu zbiorowego.

    W roku 2014 r. trwają kolejne dostawy trolejbusów kupionych dzięki unijnym funduszom. W maju 2014 r. do Lublina dotarły pierwsze trolejbusy przegubowe. Lublin jest jedynym miastem w Polsce, który w taborze komunikacji miejskiej posiada takie pojazdy. Firma Solaris dostarczyła trolejbusy 18-metrowe, niskopodłogowe, z klimatyzacją przestrzeni pasażerskiej. Pojazdy są wyposażone w dodatkowy napęd w postaci baterii akumulatorów, który pozwala im pokonywać 5-km odcinki tras niewyposażone w trakcję trolejbusową. Trolejbusy posiadają monitoring oraz automaty do sprzedaży biletów, na siedzeniach umieszczona jest tapicerka zawierająca wzór miejski. Zakup taboru jest współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Programu Operacyjnego Rozwój Polski Wschodniej 2007 – 2013, Działanie: III.1 Systemy miejskiego transportu zbiorowego.

 

    W roku 2014 rozszerzona została także oferta przewozowa. Komunikacją trolejbusową zostały objęte kolejne nowo wybudowane odcinki trakcji. Od 1 lutego 2014 r. do pętli na Felinie zostały skierowane wszystkie kursy linii nr 158, a od 1 kwietnia 2014 r. została także skierowana linia nr 156. Z kolei z końcem czerwca 2014 r. linie trolejbusowe nr: 151, 152 i 160 zostały wydłużone do nowo powstałej pętli przy ul. Powojowej, tj. pętli Abramowice. Jeśli zaś chodzi o funkcjonowanie komunikacji miejskiej na al. Unii Lubelskiej, to 31 października została uruchomiona nowa linia trolejbusowa 154 na trasie Zana ZUS - Zana - Wileńska - Głęboka - Narutowicza - al. Piłsudskiego - Al. Zygmuntowskie - al. Unii Lubelskiej - Podzamcze - Unicka - Obywatelska - Chodźki - Chodźki-szpital.

3 października 2014 r. w konkursie z Kurierem Lubelskim nadano imię „Gutek” odrestaurowanemu Jelczowi 272 Mex, potocznie zwanego „Ogórkiem”. Jelcz 272 Mex jeździł w przeszłości w Lublinie (lata 1971-1983), potem na kilka lat opuścił nasze miasto i trafił w ręce prywatnej osoby. W roku 2005 został odkupiony przez Lubelskie Towarzystwo Ekologicznej Komunikacji, ale ponieważ LTEK nie posiadało odpowiednich funduszy na remont, pojazd został sprzedany. W grudniu 2009 r. trafił do MPK Kielce, gdzie miał zostać odrestaurowany, jednak i tam to się nie udało. Decyzją Zarządu MPK Lublin, w marcu 2013 roku, „Ogórek” został odkupiony i rozpoczął się jego gruntowny remont od podstaw. Dziś, dzięki pracy mechaników i lakierników z lubelskiego MPK, autobusowi przywrócono dawną świetność. Autobus, tak jak było pierwotnie, jest czerwony, z kremowymi wykończeniami. Ma ponad 10 metrów długości, dwoje drzwi i 81 miejsc (28 siedzących i 53 stojące).

     Niezwykle ważnym momentem dla miejskiej komunikacji w roku 2015, było przeniesienie Zajezdni Trolejbusowej z al. Kraśnickiej na ul. Grygowej 56. 10 kwietnia 2015 r. obiekt przekazał Prezesowi Zarządu, Tomaszowi Fularze Prezydent Miasta Lublin, Krzysztof Żuk. Na uroczystości do Lublina zaproszone zostało szerokie grono gości z całej Polski – przede wszystkim przedstawicieli zakładów i przedsiębiorstw komunikacyjnych. Zajezdnia została wybudowana z unijnych funduszy, jej budowała trwała od czerwca 2013 r. Koszt to ponad 42 mln zł. Obiekt został przystosowany do obsługi 100 trolejbusów oraz 25 pojazdów zaplecza technicznego. Dla trolejbusów wybudowano dwie duże wiaty, pod którymi parkują pojazdy. To nowe rozwiązanie, którego nie było na dotychczasowej zajezdni przy al. Kraśnickiej. Nowością jest też system Vetra umożliwiający automatyczne sterowanie zwrotnicami na terenie zajezdni. Projekt objął także budowę hali obsługowo-naprawczej z nowoczesną myjnią i lakiernią, która spełnia rolę w pełni wyposażonego warsztatu i budynek administracyjny z zapleczem spełniającym najwyższe standardy. Tym samym zniknęła zajezdnia przy al. Kraśnickiej, która funkcjonowała od 1963 r.

 W czerwcu 2015 r. zakończony został projekt budowy autobusu elektrycznego, który został wyprodukowany w lubelskich zakładach Ursusa. Pojazd to wspólne dzieło firmy Ursus, MPK Lublin i Politechniki Lubelskiej. Autobus od 8 czerwca 2015 r. został skierowany do obsługi linii EKO. Wóz został odkupiony od konsorcjum i należy do taboru MPK Lublin. W ten sposób Lublin dołączył do grona polskich miast, w których będą w niedalekiej przyszłości eksploatowane elektrobusy. Zasilanie elektrycznego silnika Ekovolta zapewniają litowo-żelazowo-fosforowe baterie. Proces ładowania może odbywać się na dwa sposoby, pierwszy przez standardowe gniazdo sieciowe, drugi – z szybkiej ładowarki zamontowanej na przystanku i zasilanej z sieci trakcyjnej trolejbusów. Ładowarkę tego typu zainstalowano przy przystanku na al. Unii Lubelskiej.

W 2015 roku rozszerzona została także oferta przewozowa. Komunikacją trolejbusową zostały objęte kolejne nowo wybudowane odcinki trakcji. Od 1 września nastąpiło objęcie linią 160 odcinka trakcji trolejbusowej na ulicach Zemborzyckiej i Diamentowej. Dodatkowo od marca linia nr 159 wykorzystuje nowo wybudowane odcinki trakcji: Granitowa – Jana Pawła II do Ronda Kowcza – Armii Krajowej do Orkana. Ponadto, w czerwcu odbyły się konsultacje społeczne w sprawie nowego układu połączeń linii komunikacji miejskiej, w tym otwarte spotkania z mieszkańcami. W wyniku zakończonych konsultacji od 1 września 2015 r. został wprowadzony I etap zmian w układzie połączeń, uwzględniający:

- poprawę obsługi komunikacyjnej dzielnicy Ponikwoda poprzez wydłużenie linii nr 16 do Węglarza
- zmianę trasy linii 4 poprzez skierowanie jej ulicami: al. Tysiąclecia – Lwowska – al. Andersa, zamiast ul. Lubartowską (realizacja wniosków mieszkańców oraz Rad Dzielnic Kalinowszczyzna i Ponikwoda w sprawie uruchomienia bezpośredniego połączenia z al. Spółdzielczości Pracy, w celu, m.in. dowozu dzieci do szkoły przy ul. Lwowskiej)
- zmianę trasy linii nr 73 poprzez połączenie Felina z ul. Mickiewicza oraz dodatkowo skierowanie wybranych kursów na ul. Wygodną, w celu dowiezienia i powrotu dzieci do/ze szkoły przy ul. Zdrowej, ponadto wydłużenie godzin kursowania i uruchomienie kursów w weekendy
- zwiększenie częstotliwości kursowania w soboty, niedziele i dni świąteczne linii nr: 7, 40, 47 i 55
- wzmocnienie obsługi komunikacyjnej dzielnicy Abramowice poprzez regularną – 30- minutową częstotliwość kursowania linii nr 17
- wzmocnienie obsługi komunikacyjnej Lipniaka poprzez zmianę trasy linii nr 39
- wzmocnienie obsługi miejscowości Mętów i Abramowice Prywatne poprzez wydłużenie odpowiednio wybranych kursów linii nr 17 i 73
- wydłużenie wybranych kursów linii nr 21 w dzień powszedni do Felin Europark.

W wyniku współpracy z władzami gmin ościennych w roku 2015 nastąpił kolejny etap rozszerzania oferty przewozowej poza granice gminy Lublin. 10 sierpnia 2015 r. została uruchomiona nowa linii nr 5 do Świdnika i Mełgwi, która na swojej trasie przejazdu uwzględnia obsługę Portu Lotniczego. Z kolei 1 września nastąpiło objęcie obsługą komunikacyjną Gminy Jastków poprzez wydłużenie linii nr 20 wybranymi kursami we wszystkie dni tygodnia do Jastkowa oraz uruchomienie nowej linii nr 33 do Tomaszowic.

Rok 2016 był obfity w zmiany, przede wszystkim w zakresie oferty przewozowej – nowe linie, modyfikacje tras czy zwiększenie częstotliwości kursowania.

Od połowy grudnia do obsługi linii komunikacji miejskiej zostało skierowanych 30 fabrycznie nowych autobusów marki Mercedes Conecto. Usługi przewozu świadczy spółka Warbus z Warszawy 20 autobusami przegubowymi i 10 o standardowej długości 12 m. Są to pojazdy w całości niskopodłogowe, klimatyzowane, wyposażone w monitoring i biletomaty. Pojazdy posiadają dodatkowo elektroniczne zewnętrzne tablice kierunkowe i wewnętrzne
Ponadto, jeszcze w wakacje, świadczenie usług przewozowych na zlecenie ZTM w Lublinie rozpoczęło konsorcjum firm, którego liderem są Lubelskie Linie Autobusowe. Firma wygrała przetarg na tzw. „pakiet konopnicki” i obsługuje linie nr: 12, 33, 39, 78, 79 i 85 ośmioma autobusami 12-metrowymi marki Maz i Solbus.

I kwartał 2016 r. zaowocował dużym pakietem zmian w funkcjonowaniu komunikacji miejskiej. Wówczas nastąpiło skierowanie linii nr 14 do przystanku Węglinek oraz wydłużenie linii nr 16 do pętli Rudnik. Ponadto na linii 159 wprowadzono w dzień powszedni w godzinach szczytu komunikacyjnego częstotliwość priorytetową 7–8 min. W marcu uruchomione zostały dwie nowe linie: 30 i 157. Wprowadzono także zmiany tras linii autobusowych i trolejbusowych nr: 13, 16, 152 i 154. Nastąpiła również elektryfikacja linii 28 wraz ze zmianą trasy i numeracji na 161. Od marca zwiększono także częstotliwość kursowania linii nr 151 w dzień powszedni do 7–8 minut. Wzmocniono również obsługę Strefy Ekonomicznej na Felinie poprzez wydłużenie wybranych kursów linii nr: 21 i 23 do Ronda Przemysłowców oraz skierowanie kursów wariantowych linii 14 ulicami: …Witosa – Moritza – Vetterów do Felin Uniwersytet. Dalsze, istotne zmiany w funkcjonowaniu komunikacji miejskiej nastąpiły jesienią. Od 1 września 2016 r. linia nr 47 została wydłużona do pętli Zbożowa. Z kolei od 1 października 2016 r. nastąpiło wydłużenie wybranych kursów linii nr 4 do Dysa oraz linii nr 74 do Rudnik-kościół.

W wyniku współpracy z władzami gmin ościennych, nastąpił kolejny etap rozszerzania oferty przewozowej poza granice Gminy Lublin. 13 sierpnia 2016 r. ruszyło nowe połączenie do Świdnika obsługiwane autobusami komunikacji miejskiej – linia nr 35. Nowe kursy uwzględniają teren Kalinówki oraz zapewniają dojazd do cmentarza w Świdniku. To wynik współpracy ZTM w Lublinie z władzami gmin ościennych Świdnik oraz Głusk i kolejny etap rozszerzania oferty przewozowej poza granice Gminy Lublin. Konstrukcja trasy linii nr 35 zapewnia dowóz pasażerów do dużego węzła przesiadkowego na Felinie, skąd mogą kontynuować podróż innymi liniami.

W związku z przeniesieniem miejsca przesiadkowego dla komunikacji nocnej z Placu Litewskiego na Plac Wolności zmianie uległy trasy linii nocnych, zgodnie z przeprowadzonymi konsultacjami społecznymi. Od połowy maja 2016 r. linia N1 obsługuje relację Paderewskiego – Żeglarska, linia N2 łączy Gęsią z Felinem i wybranymi kursami obsługuje teren Świdnika, natomiast linia N3 kursuje na trasie Skansen – Abramowice z uwzględnieniem obsługi ul. Nowy Świat. Poza zmianami tras linii nocnych nastąpiło także zwiększenie częstotliwości ich kursowania. W dwie noce w tygodniu, z piątku na sobotę oraz z soboty na niedzielę linie nocne kursują co 30 minut. W październiku, w pierwszej kolejności zwiększona została częstotliwość w przedziale czasowym od 23:30 do 1:30, czyli wprowadzone zostały kursy o godz. 00:00 i 01:00. Kolejne dwa dodatkowe kursy o godz. 23:00 i 02:00 zaczęły obowiązywać od listopada 2016 r.

Od 1 lutego 2016 r. wszedł w życie nowy cennik biletów komunikacji miejskiej. Nastąpiło uproszczenie taryfy, poprzez likwidację droższych biletów w komunikacji nocnej. Na liniach nocnych obowiązują te same stawki co w komunikacji dziennej. Dodatkowo, wprowadzono nowe rodzaje biletów oraz zmianę cen biletów czasowych, okresowych i biletu sprzedawanego przez kierowcę. Ceny biletów rodzinnych oraz biletów okresowych na okaziciela pozostały na dotychczasowym poziomie. Ponadto, z końcem października wprowadzono nową szatę graficzną biletów komunikacji miejskiej. Nowe bilety różnią się od obecnych przede wszystkim rozmieszczeniem i symboliką elementów wchodzących w skład grafiki. Nowy wzór biletów został przygotowany przez Referat ds. Marketingu Miasta.
 

wstecz


W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Polityka prywatności. Więcej informacji.

Rozumiem